Historia adversus temulentos.

Leda parola traía o Navos aquela mañá. Despachaba, abundante el, co dominus do lugar durante o seu cotián descanso das once mentras o viño corría gorxa abaixo máis veloz cós carros pola Costa.

- Ao cabo, Ovicus, rendícheste á evidencia: o voso sangue ha facer mixtura coa nosa estirpe antiga de pretenderdes chegar a Ser...

- Lémbroche que se o meu Secundo casa coa túa filla menor é un resabio de simple política provinciana, posta en práctica dende os meus xuizosos antepasados. Cuestión de aforrar: para que, dime, seguir a dilapidar cartos das arcas do Estado en belicosas conquistas e sometementos inxuriosos que sementen o odio podendo chegar a un amaño contigo, caro Navos, e cos demáis poderosos deste voso territorio? E, por riba, gozando dos salvaxes encantos das mozas lemavi. Ah, Turobia, que cabelos! Tamara, Amaia ...!

- Bah, excusas... Sangue bo é o que reclamades. Lémbroche que as miñas fillas teñen total liberdade para foder en quen lle pete. E en cuestión de matrimonium, como vos lle chamastes, elas ben saben que é o máis proveitoso. Se acordou falarlle a algún escuchumizado da túa proxenie, que sexa para ben! E ti vai mirando que o Secundo procure boas reses, que á miña fermosa Viea non lle han faltar tres ferrados de terra de labor.

O balbordo ía en aumento a medida que se achegaba a parroquia a probar o viño novo, creándose un zunido constante que obrigaba a alzar as voces máis do recomendábel.

- Vaites, a quen temos o gusto de recibir! - berrou Ovicus - Ave, Fredesindo, loábel cabaleiro victorioso.

- Mecagho en Lug e en todos os vosos deuses. Menos retranca! Só veño aquí quentar a barrigha e non lle molesto a ninghuén.

- E, que tal vai a “construción” diso que teu pai pretende chamar pobo. Oíche, Ovicus! Seica lle han poñer Villa Egikaz. Nin a falar lles ensinaron aos coitados!

- Non me fodas, Navos. Seghuirlle o xogo a esta xentuza morocha! Non son eu da túa mesma caste? Non boto os nabos, coma ti, polos lameiros? Mal fixestes en amigharvos con morralla de tal calaña á que só lle interesou o ouro e os enghados das vosas fillas. Faime caso, Navos, a alianza entre os nosos pobos ha facer cheghar un futuro ghlorioso. Fíxate na túa xente, como prefire larghar connosco, fuxindo dos tributos que estes empreghan en darlle ghusto ao corpo.

- Bha, faladurías de bébedo. Non lle tomes a palabra, Ovicus. E ti, dá grazas que non lle conto ao teu pai como vituperias aos seus anfitrións!

- Non hai caso, Navos. Os vosos descendentes han bicar o chan pavimentado de todas as que antes eran carreiras, rendidos ante a superioridade da Roma aeterna.

- Aí os tés, que arroghancia! Pero caerán os imperios enfanghados no seu propio bulleiro: pregúntalle onde está Roma agora... - dixo Fredesindo batendo as ás mentras saía voando - .

Era unha mañá de maio e os mosquitos pululaban nas cubas de carballo daquela taberna da villa Prudentia, encontro habitual de notábeis indíxenas, romanos e de outras mixturas, coma os novos inquilinos suevos que falaban o latín cun deixe extraño. 

MADELEINE

Madeleine era feliz: que lle importaban a ela as faladurías?

Atopar un paternaire de soño despois de tantos anos non era para se poñer a cuestionar menudencias. Que ela era froito maduro e el un taludo fatón?, que entre ambos existía un abismo de diferenzas inasimilábel? Bah... I-na-si-mi-lá-bel: que hostias significa iso no diccionario do Amor?

Primeiro foron os sí cariño, que ojos tan hermosos tienes, cuánto me haces gozar, vida... E as veciñas a burburiñar que si a idade, que si os cartos... En fin, envexas solapadas ante a promesa dun carallo grande e nervudo baixo os pantalóns.

Logo, viñeron os reproches, voltos susurro amantiño para Madeleine: "Tes a cea fría e a cona seca, e si quero augardente non me des a purrela". E as veciñas a murmurexar que si che é home fodido, que si aínda non hai queixa, que cando a unha lle can as tetas...

E veu un tempo de medo ás veces, de bicos escasos e dor abondosa que Madeleine separaba en frasquiños estrictamente ordenados para reciclar convenientemente en esperanza indestructíbel. "Que unha non ha de morrer soa!" - pensaba-.

E as veciñas non dicían nada.

Pero, Madeleine era feliz, incomprensibelmente era feliz, dramaticamente era feliz tramando a súa tea de proteína fibrosa, máis resistente có aceiro, agardando, sen trampas nin veleno, a chegada do seu querido moscón.

* Para todas as Madeleines do mundo e para que espertemos todas as veciñas que non dicimos nada.

RESISTENCIA

- Pois, dígoche que non, Pacita, que nin Euribor nin gaitas: se non atopo piso barato é-che por causa da especulación.

- Será, será... A min non sei que me baduou o do banco sobre os tipos de interese, que resulta que a casa xa non me ha valer tanto se a vendese. E levo pagando quince anos!

- E grazas! Que eu, nen hipoteca nen Deus Bendito. Queres vivir baixo teito? Pois a sangrarche o soldo, E, se acaso non pagas, nin piso, nin saúde, e a seguir apoquinando. Mira, prrrrrrtttppm________trrrrrrr____pisssssssssrrrrrrrrrrrrrrttttt.

- Ai, Tomás! Arrima a unha beira, que perdes a cobertura.

- Dicíache que o outro día me ensinaron un ático. Ben amobrado, vistas de alucine, algo pequeno pero... bah! Para min chega e sobra. Todo polo módico prezo de, agárrate, cincuenta millóns. "Es lo mejorcito que tenemos, alejado de la onda contaminadora". Manda carallo! Cajo no Deus que os pariu!

- Relaxa, Tomás.

- Pero é que son culpábeis os que mercan pisos non contaminados e os teñen baleiros para facerchos desexar, e que pagues máis, que todo está calculado.

- Boa verdade. Ademais, pouco han durar limpos, que agora está todo invadido. Iso agárrase á terra e acaba por inundalo todo.

- Sexa como sexa, eu non dou atopado casa, nin boa, nin mala, nin un mísero recanto onde caer morto. Aquí, en confianza, Pacita, de vermiño da cereixa a vermiña da cereixa: isto do PESTILISMO é-che unha boa foda.

* Traducido para o galego do orixinal en lingua artoglota de Vermudo Galindo.

GARCÍA

 

García remexíase ansioso na estreita cela, notando polo corpo un rumor de ferro enferruxado, coma grillóns que o amarrasen a unha pesada cadea interna.

Era seguro: sentía nas tempas a chegada inaprazábel da hora da morte.

E, naquel trance, García, repasaba mentalmente outros tempos máis gloriosos, que non máis dignos, escarabellando ben entre os intersticios da súa historia para comprender en que se trabucara.

Lembraba as mañás de estudo en monacal reclusión e as poderosas amizades adquiridas que o obnubilaran nun soño de poder independente. Lembraba á súa xuizosa nai, soberana lexítima do vasto reino que a él ós seus irmáns se lles ocorrera, en mala hora, disputar. Lembraba a breve vida de Rex sen rendir contas e as falsas promesas de condes e bispos. Lembraba, en fin, as meles do trunfo e as ignominias da derrota, coma as secas areas do Além-Tejo empoeirándolle a face.

Pero, a memoria é caprichosa, e o que mellor lembraba García, con insistencia cabezona, eran os libros miniados de esmerada caligrafía, a dura pedra feita forma policromada e, aínda máis, os aromas suaves dunha cabeleira loira sobre línteas sabas, a mornura dos purgazos nunha noite de invernía, a calor das fogueiras polo San Xoan ou os ríos de augardente a escorregarlle polas cavidades da gorxa, elevándoo aquel recordo sobre os muros grosos da súa fría prisión.

Cal ó revés actuara García! E, sen embargo, sabía que a ferralla que agora o fería, por propia vontade, o había de converter en Causa. Él, Garsea, o inconsciente, paradigma da nobreza dun pobo.

Aínda non ben posto o sol, rato común, Don García, perece na rateira na Era de MCXXVIII*, ca boca feita dóce do sabor a purgazos, castañas novas cocidas no leite.

* MCXXVIII da Era dos Césares, que comeza a contar os anos dende o 38 antes da Era Cristiá. Ou sexa: Era de 1128 = 1090 d. C.