Monstruación (sic) e outros asuntos non só "de mulleres"

A regla, o periodo, “flo” – nas series americanas pijas –, a mestruación, o “tomate” , lonxe de ser “cosa de chicas” é un tema ao que podemos reservar un instante no debate público, aínda que sexa no pequeno espazo deste humilde blog irmandiño. Primeiro, pola obviedade de que sen ela non existiría a concepción, polo tanto todas e todos nós; segundo, porque nas nosas sociedades pretendidamente asépticas implica, xeralmente, unha pegada ecolóxica importante (tóxicos no proceso de fabricación de apósitos, sobreempaquetado, residuos…) sobre a que cómpre reflexionar nesta era da fin do petróleo, e así o imos facer dende o nivel usuario nestes temas.

O capitalismo medicalizou a vida das mulleres dende a menarquía ata a menopausia, vendo neste eido un gran filón de mercado nos mil e un produtos especificamente femininos, moitos deles inútiles e algúns, mesmo, nocivos. Hoxe en día, por exemplo, é habitual que unha consulta de xinecoloxía comece así –nótese a diglosia–:

- ¿Te gustaría tomar la píldora?

Non son quen de menosprezar o avance que supuxo a píldora anticonceptiva nos anos 60, cando comezou a súa comercialización, no que respeita a permitir que moitas mulleres poidesen planificar a súa vida reprodutiva mais, hoxe, os anticonceptivos orais – e os novos produtos hormonais tipo parches e esas cousa – son un ben de consumo máis que o mercado trata de vender – ao fin, esa é a súa lóxica – sen preocuparse porque as mulleres reflexionemos sobre cando e en que medida os necesitamos. Respetando a opción de cada muller, e tendo en conta que estes produtos tamén se utilizan no tratamento de enfermidades, pregúntome – pregúntolle ás numerosas mulleres casadas de mediana idade que teño escoitado na sala de espera do Centro de Planificación Familiar de Monforte –:

¿Dende unha postura anticapitalista, ecoloxista e antipatriarcal é coherente tomar un cóctel hormonal diario, que agrava o risco de afeccións cardiovasculares e que pode reducir o desexo sexual feminino tendo como única vantaxe que o “teu” home se poida correr a gusto sen condón? ¿É esta a emancipación feminina, tomar a píldora porque “ao meu marido non lle gustan os preservativos”, glorificar a penetración como única fonte de placer sexual?

Xa digo: non critico a elección das mulleres, senón a elección condicionada por prexuizos machistas e non polo benestar propio da muller.

Neste contexto tamén se insire a obsesión - non sei se chamarlle postmoderna - pola asepsia, cuxo máximo expoñente é o marabilloso mundo dos anuncios de compresas, onde a regla non doe e as mulleres menstruantes somos como a auga: inodoras, insípidas, incoloras e, de paso, con poucas luces. Os produtos ao redor da menstruación que buscan, non só a comodidade da muller, senón tamén a pulcritude e a ocultación do feito de menstruar, son moi variados e cunha grande pegada ecolóxica: compresas dos máis diversos formatos fabricadas con plásticos, tampóns que foron decolorados con dioxinas ou pastillas para a dor, inevitábeis en moitos casos, mais que noutros son tan efectivas coma aplicar calor no ventre e unha infusión de albahaca. Tamén podemos ser ecoloxistas e feministas, e polo tanto anticapitalistas, na xestión da nosa menstruación, probando as opcións naturais para a dor e recollida do fluxo menstrual: copas menstruais, compresas feitas sen produtos tóxicos, compresas de algodón feitas na casa, infusións de herbas medicinais, calor… Certo que, nesta andaina, as mulleres traballadoras son, coma sempre, as máis desfavorecidas no acceso a estas solucións, pola falta de tempo que impón a xornada laboral neste mundo produtivista. Mais, o natural tamén ofrece vantaxes individuais para todas, alén das innegábeis vantaxes colectivas, coma o aforro – no caso de escoller as copas menstruais, por exemplo – e a eliminación de elementos tóxicos dos nosos corpos.

Cada vez que sangremos – sí, dixen sangue e non morreu ningún gatito – temos unha oportunidade para poñer paus nas rodas do sistema que nos soe reservar a peor parte ás mulleres.

* O título do artigo está tomado do blog http://monstruacion.blogspot.com/

* Máis información: nº 18 – Revista de consumo Options (cat), aquí.

SÓ VAS FALTAR TI?

Iº ENCONTRO DE VERÁN DO EI

Introdución ao Encontro de Verán do EI en Sober.

Este foi o texto intrudutorio á conferencia de Beiras sobre a crise que tivo lugar en Sober - que comeza a respirar tras calcinarse lentamente durante dous días por  "lume forestal" "- o pasado 7 de agosto, e que non puido ser lido por falta de tempo, mais, como dixemos alí, colgámolo aquí, reiterando tanto o agradecemento ás persoas asistentes coma o convite a participar na III Asemblea Nacional do EI.

Tendo en conta que isto é un acto político, que nos atopamos en pleno verán e hai mil festas por toda a parte, podemos considerar que estamos hoxe aquí moita xente en Sober participando do acto central do I Encontro de Verán do Encontro Irmandiño, xente que seguramente acudistes por vir escoitar a Beiras, pero non só, ou iso agardamos, senon tamén para informarvos sobre as orixes, manifestacións e posíbeis alternativas a esta crise que vivimos.

Haberá quen pense que a atracción que exerce o irmán Xosé Manuel é suficiente para mover montes de xente polo país adiante, mais todo indica que, ademais do factor Beiras, hai algo no ambiente que fixo que centos de persoas ateigasen as charlas sobre a crise de Bueu, Caldas, Vigo… Sober. Que é iso que está “blowing in the wind”? Pois que as xentes do común xa ventan a que se lles vai caer enriba, a que xa está caendo, algo que as mentes lúcidas xa levan anos advertindo, tamén aquí, na Galiza, como, por exemplo, Xosé Manuel Beiras no debate do Estado da Nación titulado Quince Anos Perdidos, da lexislatura 2003-2004, ou no discurso do Día da Patria de 2000, hai case exactamente dez anos, discurso que lembrou o compañeiro Antom nun artigo publicado no blog revoltairmandinha que recomendamos, por certo, e que dicía, en parte:

"A sociedade actual abandonase, deixa que lle dicten a súa conducta, baleirase progresivamente do seu contido. O seu rasgo dominante é a pasividade. Pasividade dos dirixentes políticos, que cederon o seu poder aos verdadeiros dirixentes do mundo: os grandes fondos de pensións, os especuladores e os técnicos da cousa pública. Pasividade da sociedade civil, que asume a idea de progreso, mais atura o rol subalterno que o poder lle atribue. Pasividade da opinión pública, en gran parte manipulada polas enquisas e os acontecementos falsificados. Pasividade dos individuos, cada vez máis afastados uns dos outros, atomizados nun contexto sen contornos, e sen outra perspectiva que tentar asegurar un nivel de vida ".
"Está a instalarse un modelo de sociedade que barre ao seu paso aquelo que constituía o fundamento democrático dos nosos vellos países: o control cidadán das decisións políticas, control que se esvaece ao passo que se eslúen as diferenzas entre conservadores e progresistas. Esbarrullase un mundo sen que as xentes o decidan. Emergulla outro mundo sen que as xentes o discutan. Nom é o final da Historia, pero semella ser o final da Política".

A isto engadídelle a terríbel crise ambiental e alimentaria e conviremos que, en comparación co explosivo da situación, somos ben pouca xente aquí. Debían rebentar este e os edificios oficiais todos, deberían estar xa as rúas ateigadas cada día e non porque gañase “la roja”, precisamente. Mais, aínda que a Casa da Cultura de Sober non rebente, é certo que somos moitos hoxe aquí. A boa acollida que neste momento teñen este tipo de actos do Encontro Irmandiño parecen darnos pistas sobre por onde deben ir as alternativas a esta crise. Así, poida que para acadar esa “masa crítica” que esborralle o círculo de morte no que o sistema-mundo anda metido non vallan as consignas nin os actos públicos electoralistas cortados polo mesmo patrón; non sirva entender o corpo social coma quen resolve un problema de matemáticas; non sexan suficientes as condicións obxectivas para tronzar o modelo socio-económico e, en cambio, sí precisemos da toma de conciencia por parte do pobo - coma nós, que vimos hoxe aquí a tomar conciencia do que nos sucede -, da iniciativa persoal inserida na organización colectiva consciente e, tamén, por suposto, das grandes personaxes que saben observar a Historia coma dende un alto. 

O propósito fundamental deste tipo de actos é achegar unha explicación sobre a crise ás xentes do común, de irmáns á irmás e viceversa, nun diálogo entre iguais, pois non só chega coa prédica dos expertos – moito menos dos que cren selo porque os chaman para falar en Intereconomía TV –, que é fundamental tamén coñecer as impresións que tén a propia clase operaria, as labregas, os mariñeiros, sobor do sistema que os esgana. Se Beiras cae tan “simpático” – no sentido etimolóxico do termo, do grego  συν- e πάσχω, padeder con – , agora coma hai vinte ou dez anos, non é por ser un inteletual brillante, que tamén, senon por comprender os padecementos da xente galega, por conectar coas súas arelas de xustiza - como di a compañeira Emma -, por explicar coas palabras do pobo o encerello das finanzas mundiais, o engano da moeda común europea, a crise da hexemonía estadounidense, a erosión do Estado do Benestar… E, sobre todo, pola coherencia que sempre demostrou entre o discurso e a praxe. Dicía tamén Beiras naquel día da patria que hoxe semella tan lonxano:

"a praxe nom é a simple prática, senón a combinación do discurso e máis a prática, do pensamento e máis da acción: o pensamento modela as pautas da acción, e a acción remodela o pensamento. O pensamento político tradúcese en proxecto, e o proxecto esprésase en discurso"

Cando Beiras falaba de Diz Goebbels ou sacaba o zapato no Parlamento sintonizaba cos sectores populares deste país - como sempre recorda - porque iso se correspondía cun exercicio diario de estar coa xente máis castigada e porque o nacionalismo tiña un proxecto de emancipación para a nación galega.

Falando de proxecto, o Encontro Irmandiño está metido de cheo no proceso da súa III Asemblea Nacional, que se desenvolve en dialogo aberto coa cidadanía, contribuíndo a suscitar un debate nacional sobre as alternativas á crise e ao desmantelamento e destrución de Galiza a mans da “panda” do Feijóo ou Fabiñas, como lle chama a xente por aquí.

Animámosvos a participar nesta Asemblea, acudindo ás xuntanzas comarcais que o EI está a celebrar por todo o país e inscribíndovos directamente na web do Encontro Irmandiño.

Cremos que é precisa esta profunda reflexión da esquerda galega que xa iniciamos na Rolda de Rebeldía. Non se trata de guerras internas de “los del Bloque” – que ademais o proceso excede os límites do nacionalismo organizado –, nin de ensimesmarse nin de abrirse á sociedade. Trátase de ser sociedade, de exercer de cidadáns e cidadás, no sentido republicano, e de forzar a conciencia crítica do noso pobo, que non pode ninguén negar a capacidade das xentes do común para enfrontar este repto, malia aceptando a actuación dos mecanismos coloniais e alienantes de distinto signo que difunden os “falsimedia” e demais aparatos: todas e todos temos na nosa man rematar “con esta vergonza”, e non por ser demasiado pobre ou demasiado iletrado, ou demasiado vella ou demasiado novo deixamos de ter algo que aportar. Por iso, durante o proceso de celebración da III Asemblea Nacional do EI recolleranse e debatiranse as distintas opinións que aportedes sobre a situación política do noso país e do nacionalismo e sobre o modelo organizativo do que debemos dotármonos. Será un debate entre irmáns e irmás, porque o proxecto común para a emancipación do noso pobo ten que ser iso, común, contruído tras a reflexión profunda nun diálogo fraterno de todas as voces que aspiramos a camiñar “do Courel a Compostela por terras liberadas”.

Diálogo fraterno e posta en común de ideas é o que imos facer hoxe, pois esta non vai ser unha mera prédica, senon un coloquio no que agardemos que participedes*.

ENCONTRO IRMANDIÑO - SOBER

* Nefeito, mantívose un animado diálogo co público, que colgaremos proximamente xunto coa conferencia de Xosé Manuel Beiras.

PAREMOS O ETNOCIDIO

Palavras de matança... e varios libros interesantes.

Agora que os chourizos comezan a valer ou, polo menos, os nosos, e nótese que para falar da vida da matanza se usa sempre o posesivo da primeira persoa do plural, quizais reflexo do espírito colectivo do asasinato organizado de marraus, un traballo que, en Galiza, hoxe, coido equitativamente repartido por sexo e idade (2), se eludimos o tempo da sobremesa, claro, cando as mulleres han de fregar ou preparar as tripas e os homes botan unha de subastado, é tempo de ordenar, agora que os chourizos comezan a valer, dicía, a modo de miniglosario do limés de sobremesa, precisamente, as novas acepcións de certas verbas descubertas nestes días de coitelos longos.

E, ao falar do porcokilling, non podemos deixar de reflexionar sobre o excesivo consumo de carne na nosa sociedade (3). Claro está que non é equiparábel o sistema industrializado de produción de carne coa matanza doméstica de animais, a pesares de que hoxe comemos de máis, pois matamos tres cochos en lugar de dous “que nos chegaban ben” e rematamos cos chourizos antes do verán, pero non equivale todo isto á terríbel industria da carne, cruel, liberadora de pestes varias e devoradora de recursos naturais, auga e cereais, que poderían alimentar varias veces á Humanidade. Hoxe podemos ser vexetarianos pois gracias ao comercio podemos obter proteínas vexetais de producción biolóxica de distintas castes do outro lado do mundo (mais reparemos no relativo ecoloxismo de consumir mazás da Arxentina ou paté de champiñóns de Alemaña) e, sobre todo, podemos, e deberiamos, producir distintas castes de vexetais na nosa terra, mais non o podían ser os nosos devanceiros, así que non culpemos á Historia da deriva carnívora actual, que ben que Galiza debe a vida á vaca e ao cocho. O ser humano é omnívoro: a carne foi un aporte pequeno da dieta dos cazadores-recolectores do Paleolítico, inferior ao 15% do total, dependendo das zonas, mais un aporte de proteína que era vital, e gran parte da súa cultura, polo menos a que podemos coñecer arqueoloxicamente, xiraba en torno a esta necesidade de cazar: útiles líticos, arte... A carne, segundo a teoría máis aceptada, tamén sería unha das causas do desenvolvemento do noso cerebro, pois a carroña que comían os primeiros homínidos permitiu reducir o enorme estómago preciso para dixerir herbas e follas e empregar as proteínas "sobrantes" en “construír” o cerebro. Non obstante, dende que aprendimos a producir alimentos hai uns 10.000 anos, a especie humana pode ser vexetariana, ou, polo menos, case. Supón un esforzo colectivo e persoal, mais sería realmente revolucionario organizar a produción na Galiza orientada a un consumo alimenticio basado nos vexetais autóctonos e importados (tamén é unha ameaza da agricultura-industrializada moderna a perda da biodiversidade) (4). A min non me parece utópico, quizais porque vivo nun paraíso de transición atlántica-mediterránea…. Mais, hoxe quería falar das sombras dese paraíso, e para orientarse nelas, aí vai a actualización do diccionario galego.

* arxentino: individuo vago por natureza que, de non ter sido polos galegos, desperdiciaría as riquezas do seu inmenso país. O número medio de horas de traballo ao ano na Arxentina é de 1880 aproximadamente, fronte ás 1800 do Estado Español (cuestión diferente é a produtividade) (5). Dirán algúns, claro, que quenes traballan son estranxeiros, pois os arxentinos, xa se sabe, estudiaron todos para psicoanalistas, avogados e dentistas (“y todos tienen un televisor”).

* carraboleca ou petereco: boliña que se fai ca tripa chea de zorza ao final de cada chourizo ca finalidade de cortar esa bola cando se vai coller un chourizo para que o seguinte da ristra quede sen abrir. Hai quen os fai cada dous, hai quen ata primeiro todas as tripas e logo corta os fíos, hai quen apreta pouco e se lle berra “apretai”, hai quen os fai moi longos (vid * medida). É unha tarefa das mulleres mentras os homes enchen as tripas e colgan as varas dos chourizos, rodeada dunha subcultura en tranzo de desaparecer.

* Chávez: alimaña morocha que usurpou o estado venezolano dos seus lexítimos donos: as empresas españolas, coño, “vivaspaña”.

* medida, dos chourizos: dise do tamaño que cada muller lle dá aos chourizos que ata, asunto suxeito, obviamente, ás máis variadas chanzas: “Mengana fainos moi longos, Fulana fainos de todas as medidas”.

* negras: todasputas, pero “que boas están, carallo”; na súa versión dominicana levan aos homes que engatusan ao seu país de vacacións, onde os envelenan lentamente para que morran unha vez de volta a Galiza, xa cos papeis arranxados para toda a familia da rapaza. No coment.

* portugués: trapalleiro que nos vén quitar o traballo, conduce pesimamente e come patacas cocidas; a versión feminina tén bigote. Manifestación infame do autoodio. A carga negativa de portugués e directamente proporcional á urbanización do lugar de residencia de quen utiliza o termo e á proximidade do país irmán.

* rumano: ladrón. Individuo que, a pesares de haber case 700.000 persoas da súa nacionalidade no Estado Español, a pesares de aprender a lingua propia de seguido, a pesares de traballar de sol a sol, é e seguirá sendo sempre un ladrón por culpa dunha minoría de compatriotas seus organizados en mafias.

* Suíza: paraíso do traballo. Seica os galegos que alí se empregaron foron “sempre cos papeis”, igual que a Francia e Alemaña.

* Zparo: morto de fame. “É mellor que nos gobernen os ricos, que xa non teñen que roubar.” Pura “teoría do interese na sociedade” – o "que gobernen os empresarios, pois son os únicos que teñen algo que perder" do liberalismo decimonónico –.


Ai! Agardo con impaciencia a matanza do Outeiro, parroquia de Bolmente, na ribeira do Sil, onde se escoitan sentencias ben máis claras e sensatas: "os facistas non se acabaron cando morreu Franco", "a culpa é da Unión Uropea"…
¡Cantas ideas socialistas son precisas neste país e que desgracia de terreo abonado atopan os predicadores a soldo de Intereconomía Televisión!

1 – A idea da disposición a modo de glosario é dun artigo de George Labika sobre o 11 de Setembro, “Palavras de Setembro”, na obra colectiva: O império em guerra. O mundo depois do 11 de Setembro. Ed. Campo das Letras.

2 – Teresa Moure reseña, para afirmar o contrario, a Bordieu, que “utiliza a matanza do porco como referente para testemuñar as conductas estereotipadas do masculino e o feminino no seu Béarn natal: os homes matan e festexan; as mulleres, no entanto, traballan nunha xeira interminábel.” O libro é: BORDIEU. La dominación masculina. Anagrama. 2000.
 
3 – MOURE, TERESA; O natural é político. Ed. Xerais. 2008.
 
4 – “Os pobos prehistóricos alimentábanse dunhas 1500 especies de plantas silvestres; a agricultura moderna cultiva apenas 80”. En: MOURE, TERESA (op citada).
 
5 – Dato do ano 1994. En: SUTCLIFFE, BOB; 100 imagens de um mundo desigual. Caminho, 2001. É este un libro de gráficos comentados que analizan diversos aspectos das desigualdades do mundo actual.

A doutrina do shock.

"Se metía a la gente en la cárcel para que los precios pudiesen ser libres."

Eduardo Galeano

A idea central de A doutrina do Shock. A auxe do capitalismo do desastre, da canadiense Naomi Klein é atacar directamente a concepción de que a difusión do libre mercado vai á par da implantación dunha democracia; e nin sequera dunha democracia ao estilo occidental. Dende o Chile de 1973 ata a invasión de Irak a extensión das desregulacións, privatizacións e recortes sociais no mundo post-primeira-crise-do-petróleo conseguiuse mediante a aplicación dunha violencia explícita por parte do Estado que desactivase, mediante o terror ou o mesmo exterminio, a sindicatos e forzas de esquerda para poder implementar dende os gobernos, elixidos ou xurdidos de golpes militares, as medidas impopulares da Escola de Chicago, o que remata por producir unha violencia inherente ao sistema, moito máis letal aínda que a das salas de torturas: despidos masivos, precarización laboral, xeneralización da miseria.

Esta maneira de aplicar as políticas económicas neoliberais é análoga á terapia de electroshok desenvolvida nos anos 40 en Estados Unidos, experimentos que logo a CIA financiou na década seguinte para aplicar estes coñecementos no estilo de "interrogatorios" difundido pola Axencia de Intelixencia a medio mundo, ao compás da expansión do libremercado. Provocar unha regresión para que o paciente, ou o prisioneiro, proporcione información ou simplemente obedeza non só se aplica aos individuos, senon a sociedades enteiras; e faise conscientemente ["só unha crise -real ou percibida- dá lugar a un cambio verdadeiro. Cando esta crise tén lugar, as accións que se levan a cabo dependen das ideas que flotan no ambiente. Creo que esa debe ser a nosa función básica: desenvolver alternativas ás políticas existentes para mantelas vivas e activas ata que o politicamente imposible se volva politicamente inevitable" Milton Friedman] para crear o clima social que faga que a poboación esté tan atemorizada e desorientada, por unha guerra ou un colapso económico, que a venta do seu Estado ao mellor postor se convirta nun asunto menor ante o impulso da supervivencia, áinda máis, para que as medidas desreguladoras sexan vistas coma a única saída, coma un "tratamento de choque económico", que será "unha amarga medicina" pero curará a enfermidade.

Recentemente, ademais, as cada vez máis numerosas catástrofes naturais, resultado do desatre ecolóxico que acompaña ao capitalismo salvaxe sustentado na utilización dos recursos naturais coma se fosen infinitos, foron aproveitadas polas grandes corporacións, da man de estados conniventes (estados "coorporativistas"), para obter beneficios da reconstrucción, ou, mais ben, da construcción dunha sociedade segundo novos parámetros favorables ao Capital, a tabula rasa soñada polos terapeutas do shock (borrar as mentes dos pacientes para imprimirlles unha nova personalidade; "bombardear países ata devolvelos á Idade de Pedra"), do que a privatización do sitema educativo público de New Orleans tras o Katrina ou a apropiación das costas de Sri Lanka polas empresas hoteleiras despois do tsunami son os principais exemplos. O seguinte paso é que as propias corporacións provoquen os shocks que lles son tan rentables ou que orienten a política dos estados ao mantemento de situacións catastróficas, coma o interese do estado de Israel en manter o xugo sobre Palestina e fomentar a tensión no Próximo Oriente como situacións favorábeis ás industrias de alta tecnoloxía, moitas delas relacionadas coa seguridade e o "antiterrorismo", o 50% das exportacións do país actualmente.

Esta é a lóxica do capitalismo do desastre.

Ao remate da lectura a autora resérvanos unha menxase esperanzadora no medio do caos – o capítulo titulado "O shock gástase" -, ao ver hoxe as ideas cuasi relixiosas dos Chicago Boys rexeitadas en diversos puntos do globo e a moitos dos seus valedores sentados no banquiño dos acusados, optimismo que, quizais, pode verse matizado por algúns acontecementos posteriores ao 2007, ano de publicación da obra, coma o golpe de estado de Honduras, a victoria de Berlusconi en Italia ou a ratificación do Tratado de Lisboa por Irlanda nun segundo referendo.

Naomi Klein ve en Latinoamérica, primeiro espazo xeopolítico en sufrir a doutrina do shock, o maior baluarte de loita contra o sistema*, resaltando como elemento novedoso o enfoque en rede dos movementos populares lationamericanos. Non é casual que o subcontinente fose o primeiro en recuperarse do shock, xa que "a memoria colectiva do pasado, dos shocks de antano, permiten resistir fronte aos novos", por iso un dos primeiros ataques dos defensores do ultraliberalismo é contra á memoria dos pobos, dende os ominosos saqueos do museo de Bagdad á sistémica cocacolonización cultural. Predixo Rodolfo Walsh, asasinado en Buenos Aires en 1977 por escribir unha carta aberta á Xunta Militar na que acusaba ao sistema por ela imposto de causar a "miseria planificada", que en tres décadas as sociedades latinoamericanas se sacudirían dos efectos do terror das salas de tortura e así se cumpre hoxe, en liñas xerais, o desexo dun Allende asediado polas forzas contrarrevolucionarias e son outros os homes e mulleres que avanzan polas grandes alamedas dunha América que camiña cara a súa independencia.

KLEIN, NAOMI (2007); La doctrina del shock. El auge del capitalismo del desastre. Ediciones Paidós. (Accede á ficha do libro e a un interesante vídeo aquí).

NOTAS

* O libro tén unha páxina web propia (http://www.naomiklein.org/shock-doctrine) onde consultar documentos orixinais (coma manuais de torturas da CIA) e outros materiais, froito do incesante "traballo de campo" da autora para ampliar o contido do texto.

* A Tese Política recentemente aprobada pola XI Asamblea Nacional de Galiza Nova coincide con esta visión, considerando aos gobernos latinoamericanos nucleados ao redor do ALBA os principais referentes que se enfrontan á lóxica "mercantilista e imperialista" do capitalismo; así tamén a emenda á totalidade da Tese Política presentada polo EI, elaborada polo compañeiro Antom Fente, coa que tratamos de introducir matices que nos parecen importantes:

Hodierno, os principais referentes neste sentido som as experiências que se desenvolvem em diversos países de hispanoamérica, através de processos onde convergem os postulados socialistas com os do nacionalismo emancipador, na luita por umha segunda independência, desta volta nom apenas nacional – nominal em realidade –, mas tamém social. Estas experiências devem ser olhadas com respeito, compreensom e benevolência até, já que sofrem dia-a-dia os embites das oligarquias locais e as chantages do Imperialismo, através dos EUA com a Doutrina Monroe de fundo, que considera América como o celeiro natural da rapinha usamericana.

Contodo, a ética de esquerdas obriga a nom conformar-nos modelos acríticos e nem Venezuela, nem Bolívia, nem Equador, nem Cuba som panaceias perfeitas nem paraísos. Só desde esta premissa a esquerda ocidental evitará cair numha crise como a produzida após a queda do muro de Berlim. No entanto, todos estes processos merecem o nosso apoio e as nossas saudaçons internacionalistas e parece claro que, neste sentido, a Revoluçom Bolivariana e a Revoluçom Cubana som exemplos de luita, dignidade e resistência, para além de procurar encarnar a utopia e, portanto, executar políticas valentes e decididas de justiça social e exercício pleno da soberania nacional dum povo.