17 ago. 2009

MADELEINE


Madeleine era feliz: que lle importaban a ela as faladurías?

Atopar un paternaire de soño despois de tantos anos non era para se poñer a cuestionar menudencias. Que ela era froito maduro e el un taludo fatón?, que entre ambos existía un abismo de diferenzas inasimilábel? Bah... I-na-si-mi-lá-bel: que hostias significa iso no diccionario do Amor?

Primeiro foron os sí cariño, que ojos tan hermosos tienes, cuánto me haces gozar, vida... E as veciñas a burburiñar que si a idade, que si os cartos... En fin, envexas solapadas ante a promesa dun carallo grande e nervudo baixo os pantalóns.

Logo, viñeron os reproches, voltos susurro amantiño para Madeleine: "Tes a cea fría e a cona seca, e si quero augardente non me des a purrela". E as veciñas a murmurexar que si che é home fodido, que si aínda non hai queixa, que cando a unha lle can as tetas...

E veu un tempo de medo ás veces, de bicos escasos e dor abondosa que Madeleine separaba en frasquiños estrictamente ordenados para reciclar convenientemente en esperanza indestructíbel. "Que unha non ha de morrer soa!" - pensaba-.

E as veciñas non dicían nada.

Pero, Madeleine era feliz, incomprensibelmente era feliz, dramaticamente era feliz tramando a súa tea de proteína fibrosa, máis resistente có aceiro, agardando, sen trampas nin veleno, a chegada do seu querido moscón.

* Para todas as Madeleines do mundo e para que espertemos todas as veciñas que non dicimos nada.

No hay comentarios:

Publicar un comentario